Πού είσαι; - Αγαπώ άλλον

Ἔβρεχε ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ἔβρεχε

ἀνέβηκα τὰ σκαλιὰ κανεὶς στὴν κάμαρα

Ἔβρεχε; ἔτρεμε στ᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο ἡ κουρτίνα

Ἔβρεχε…

«Φεύγω μὴ ζητήσεις νὰ μὲ βρεῖς. Ἀγαπῶ ἄλλον!», ἔγραφε

Ἀγαπῶ ἄλλον;

Ποῦ εἶσαι; Ποῦ νὰ πάω;

Φυσάει, κρυώνω;

Ποῦ εἶσαι; Ποῦ νὰ πάω;

Φυσάει, κρυώνω;

Οἱ δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φῶτα, ἔβρεχε

Ζευγάρια ἀγκαλιασμένα κάτω ἀπ᾿ τὶς ὀμπρέλες τους

σὲ λίγο θὰ ἀνάβουνε τὸ φῶς

Θὰ κοιτάζονται στὰ μάτια καὶ θὰ πετᾶν ἀπὸ πάνω τους ὅλη τὴ μοναξιὰ

Οἱ φωτεινὲς ρεκλάμες ἀνοιγοκλείνουνε τὰ μάτια τους

Ὅλα στὴν ἐποχὴ μᾶς διαφημίζονται γιατί ὄχι καὶ αὐτὸ …

Ἔβρεχε

«Ἀγαπῶ ἄλλον!»

Μὲ κόκκινα πελώρια γράμματα θὰ ᾿τᾶν ὑπέροχη διαφήμιση

γιατί ὄχι καὶ αὐτό: «Ἀγαπῶ ἄλλον!»

«Θὰ ἀγαπῶ ἄλλον»;

Ποῦ εἶσαι;

Ποῦ νὰ πάω;

Φυσάει κρυώνω

Ποῦ εἶσαι;

- του Τάσου Λειβαδίτη

Stephen Crane; once again

I saw a man pursuing the horizon;

Εικόνες της Νύμφης του Θερμαϊκού

Φωτογραφίες της Δήμητρας Φουρκαλίδου

Πεταμένο παρελθόν (η παλιά πόλη)

Ο αέρας της πόλης - Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη Pt. I

---

---

Η πνοή του Φεστιβάλ

---

«Σ’ άλλη γή, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς

Δέν υπάρχει το χώμα δέν υπάρχει ο αέρας

Πού αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς»

Ελύτης

---

Είναι κοινώς αποδεκτή η άποψη ότι η πόλη αλλάζει αέρα το Νοέμβρη με την έλευση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου… κι αυτός ο αέρας είναι μοναδικός.

---

---

Μορφές ιδιόμορφες - Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη Pt. V

Το κίτρινο πουλοβεράκι (στένεψε)

«Είναι γενναίοι, όμως κλαίνε
πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά»
Σαχτούρης

Μορφές ιδιόμορφες - Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη Pt. ΙV

Ο υαλοκαθαριστής-ντίβα

Πάει καιρός που ο υαλοκαθαριστήρας του αυτοκινήτου έχει χάσει την παλιά του χρησιμότητα μιας και έχει κατά βάση αντικατασταθεί από τους ‘υαλοκαθαριστές’ στα φανάρια της πόλης.

Μορφές ιδιόμορφες - Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη Pt. ΙIΙ

Δώσε λεφτά

Η Θεσσαλονίκη έχει γεμίσει με επαίτες. Κάθε γωνιά, κάθε παγκάκι, κάθε εκκλησία είναι στέκι ανθρώπων που ζητούν βοήθεια ή πουλούν κάτι που σπανίως θέλει κανείς να αγοράσει. Πλέον, στο όμορφο ιστορικό κέντρο, το άλλοτε κοσμοπολίτικο, ακούγονται περισσότερες φωνές ανθρώπων που δεν έχουν χρήματα για να τραφούν ή δεν έχουν στέγη, παρά γέλια και μουσικές, όπως συνέβαινε κάποτε…

Μορφές ιδιόμορφες - Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη Pt. ΙI

Η κυρία με τις… αφέλειες

Ένα από τα εξαίρετα φθινοπωρινά πρωινά, όταν ο καιρός είχε αρχίσει να κρυώνει και χρειαζόταν κανείς έστω μια ζακέτα και καλό πρωινό για να αντέξει, ο δρόμος μου με πήγε από τη Δημητρίου Γούναρη που καταλήγει στην περίφημη πλατεία Ναυαρίνου. Ο πεζόδρομος ήταν υπερβολικά άδειος και αδιάφορος, ειδικά σε σύγκριση με τις νυχτερινές ώρες κατά τη διάρκεια των οποίων η εικόνα κάθε άλλο πάρα άδεια και αδιάφορη μπορεί να χαρακτηριστεί.

Μορφές ιδιόμορφες - Αλλόκοτη Θεσσαλονίκη Pt. Ι

Χρωματιστή μάσκα, γκρίζα ύπαρξη

Είχε αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, κι ο ουρανός πήρε εκείνη την πολύ γλυκιά και πολύχρωμη απόχρωση, αυτή που χαρακτηρίζει τα απογεύματα του Μάη. Κόσμος περίμενε να περάσουν τα λεωφορεία σε μια από τις, σπάνιες πια, στάσεις χ ω ρ ί ς πίνακα ώρας άφιξης…